ကျီးမင်း၏ ဥပါယ်တံငါ

ကျီးမင်း၏ ဥပါယ်တံငါ

ရှေးရှေးတုန်းက အလွန်ထက်မြက်သော ကျီးမင်းတစ်ပါးသည် ရေကန်ကြီးအနီး၌ နေထိုင်တော်မူ၏။ ထိုကျီးမင်းသည် အလွန်ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး အခြားသော ကျီးကန်းများထက် ထူးခြားသည်။ တစ်နေ့သောအခါ ကျီးမင်းသည် ရေကန်အတွင်း၌ ငါးများ ပေါများနေသည်ကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။ သို့သော် ရေကန်၏ အနက်သည် ကျီးမင်း ကိုယ်တိုင် ငါးဖမ်းရန် ခက်ခဲလှသည်။

အနီးအနား၌ ငါးဖမ်းသမားများ လာရောက် ငါးဖမ်းနေသည်ကို တွေ့မြင်ရာမှ ကျီးမင်းတွင် ဥပါယ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကျီးမင်းသည် ငါးဖမ်းသမားများထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး အောက်ပါအတိုင်း ပြောဆို၏။

“အို ငါးဖမ်းသမားများ၊ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်တို့ကို ကူညီလိုပါသည်။ အရှင့်တို့ ငါးဖမ်းရန်အတွက် အကျွန်ုပ် အားကိုးရသော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသည်။”

ငါးဖမ်းသမားများက အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက် မေး၏။ “အသင်ကျီးမင်း၊ မည်သို့သော ကူညီခြင်းမျိုးကို ဆိုလိုပါသနည်း။ ငါတို့မှာ အသင်ကျီးကန်းကို အားကိုးရမည်ဟု မထင်ပါ。”

ကျီးမင်းက ပြုံးလျက် ဆက်ပြော၏။ “အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်တို့၏ ပိုက်ကွန်များအား အရှင့်တို့ မမြင်နိုင်သော နေရာများသို့ ညွှန်ပြပေးမည်။ ထို့နောက် အကျွန်ုပ်သည် ငါးများအား အရှင့်တို့ ပိုက်ကွန်သို့ အရောက်သွားရန် သတိပေးမည်။”

ငါးဖမ်းသမားများက ဤအကြံကို ကြားလျှင် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကျီးမင်း၏ အကူအညီကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။ ကျီးမင်းသည် ညဉ့်အမှောင်တွင် ကောင်းကင်မှနေ၍ ငါးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်၏။ ထို့နောက် ငါးများ အုပ်အုပ်နေသော နေရာများကို ငါးဖမ်းသမားများထံသို့ လမ်းညွှန်ပြသသည်။

“ဟေ့ ငါးဖမ်းသမားများ၊ ထိုနေရာတွင် ငါးများ အလွန်များသည်။ သွား၍ ပိုက်ကွန်ချကြကုန်။”

“ထိုအကောင်ကြီးသည် အရှင့်တို့ ပိုက်ကွန်သို့ လာနေသည်။ အလျင်အမြန် ဆွဲတင်ကြကုန်!”

ငါးဖမ်းသမားများလည်း ကျီးမင်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပိုက်ကွန်ချကြရာ မကြာမီပင် ငါးများ ပြည့်လျှံနေသော ပိုက်ကွန်များကို ဆွဲတင်ရတော့သည်။ သူတို့သည် ဤသို့သော အောင်မြင်မှုကို ဘယ်သောအခါမှ မကြုံဖူးချေ။

ဤသို့ဖြင့် ကျီးမင်းသည် ငါးဖမ်းသမားများအား ကူညီပေးရင်း မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ငါးဖမ်းသမားများ ပစ်ချလိုက်သော ငါးငယ်များ၊ မုန်တိုင်းကြောင့် ရေကန်ထဲမှ ပစ်ချလိုက်သော ငါးများကို စားသုံး၍ အသက်မွေး၏။ သူသည် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြု၍ အခြားသူများကိုလည်း အကျိုးပြုပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်၏။

တစ်နေ့သောအခါ ငါးဖမ်းသမားတစ်ဦးက ကျီးမင်းအား မေး၏။ “အသင်ကျီးမင်း၊ အကျွန်ုပ်တို့အား ကူညီပေးသည့်အတွက် အသင်ဘာကို လိုချင်ပါသနည်း။”

ကျီးမင်းက ပြန်ဖြေ၏။ “အကျွန်ုပ် ဘာကိုမှ မလိုလားပါ။ အကျွန်ုပ်သည် အရှင့်တို့ ငါးများ ပေါများ၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကောင်းမွန်စေရန်ကိုသာ လိုလားပါသည်။”

ငါးဖမ်းသမားများက ကျီးမင်း၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ကြည်နူးဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကျီးမင်းအား လေးစားချစ်ခင်ကြကုန်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ငါးဖမ်းသမားများသည် ကျီးမင်းအား မည်သည့်အခါမှ မနှောင့်ယှက်ကြတော့ဘဲ အပြန်အလှန် ကူညီဖေးမကြသည်။

ကျီးမင်း၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် သူတစ်ပါးကို ကူညီလိုစိတ်သည် အလွန်အဖိုးတန်သည်။ ဤဇာတ်တော်မှ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဉာဏ်ပညာကို ကောင်းစွာ အသုံးချပါက မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အကျိုးရှိပြီး သူတစ်ပါးကိုလည်း ကူညီနိုင်ကြောင်းကို သိရှိရသည်။